جواني بود به اسم گري گاليور كه از روي نقشة به ‌جا مانده از پدرش و براي پيدا كردن او راه افتاده بود و سر از يك جزيرة ناشناخته درآورده بود كه آدم‌هايش به اندازة انگشتان دست بودند.

و آن‌وقت با آن آدم‌ها، (لي‌لي‌پوتي‌ها) رفيق شده بود و  آن‌ها هم به او در جست‌وجويش كمك مي‌كردند.

رفقاي لي‌لي‌پوتي گاليور، پنج‌ تا بودند: يكي پادشاهشان بود كه اسمش پمپ بود و شكم گنده‌اي داشت و هميشه خودش را جاي باباي گاليور حساب مي‌كرد؛ يكي فلرتيشيا كه دختر شاه و موطلايي بود؛ يكي ديگر كه از بقيه عاقل‌تر و قدبلندتر بود؛ يكي بانكو، تنها لي‌لي‌پوتي‌اي كه كلاه نداشت؛ و بالاخره گلوم با آن تكيه‌كلام مشهور «من مي‌دونم» كه هميشه آية يأس بود.

Glum كه در اصل به معناي افسرده است، اسم يكي از شخصيت‌هاي «ارباب حلقه‌ها» هم هست. يك آدم عوضي هم بود به اسم كاپيتان ليچ كه فكر مي‌كرد آن نقشه، نقشة گنج است و مدام دنبال گاليور بود. همين هفت‌ تا كاراكتر، به اضافة سگ گاليور كه تگ نام داشت، همة ماجراها را پيش مي‌بردند و ما را ميخكوب خودشان مي‌كردند.

اين كارتوني بود كه ويليام هانا و جوزف باربرا در سال 1968 با الهام از رماني به همين اسم ساختند. البته كارتون، ربط خيلي زيادي به داستان اصلي نداشت. فقط اسم، يكي بود و ايدة سرزمين لي‌لي‌پوت و آدم‌هاي كوچكش. وگرنه هيچ‌ كدام از آن شخصيت‌ها و ماجراها در اصل رمان نيست.

اصل «سفرهاي گاليور» را جاناتان سويفت انگليسي در 1762 نوشته و يكي از شاهكارهاي ادبيات فانتزي (اين هنر اختصاصي بريتانيايي‌ها) به حساب مي‌آيد. البته رمان سويفت، در دل داستان فانتزي‌اش، كلي هم تكه به سياستمداران احمق روزگار خودش مي‌اندازد و معمولا داستان را در ردة ادبيات استعاري هم دسته‌بندي مي‌كنند.

ماجرا از اين قرار است كه يك پزشك به اسم ليوئل گاليور كه از روي علاقه ناخداي كشتي شده، براي جهانگردي و ديدار سرزمين‌هاي تازه، مي‌زند به دريا و بعد از گرفتار شدن در يك طوفان، سر از سرزمين آدم كوچولوها درمي‌آورد؛ سرزمين لي‌لي‌پوتي‌ها و بلفوسكاندها كه با هم جنگ و اختلاف دارند.

بعد از آن‌جا، به سرزمين غول‌ها، بروبدينگ مي‌رود كه حسابي بداخلاق هستند. بعد به شهر هندسه و موسيقي لاپوتا مي‌رسد (اين ايده را استاد ميازاكي كارتون كرده) كه زيادي از خودراضي هستند. و در سفر چهارم هم به سرزمين اسب‌هاي سخنگو مي‌رسد كه آن‌ها را بهتر از همة آدم‌ها مي‌بيند و در همان‌جا ـ بهترين سرزميني كه تا آن روز ديده ـ ماندگار مي‌شود.

يك چيز ديگر هم هست. وقتي داشتم توي اينترنت دنبال جمع كردن اطلاعات براي يادداشت كارتون «ماجراهاي گاليور» مي‌گشتم، تازه متوجه شدم كه كل كارتون، 17 قسمت 25 دقيقه‌اي بوده. و اين، بيشتر از هر چيزي ماية تعجب بود.

ماندگاري كارتون در ذهن من و همسالانم، خيلي بيشتر از اين حرف‌ها بود. لغت «لي‌لي‌پوت» و صفت «لي‌لي‌پوتي‌»، تكيه‌كلام «من مي‌دونم» كه حتما بايد با صداي بم گفته مي‌شد، تقليد لهجة كاپيتان ليچ كه اگر خوب از آب درمي‌آمد، آدم بدجنس بود، اسم «فلرتيشيا» كه به صورت صفت استفاده مي‌شد،... و يادِ آن صداي اغواگر امواج دريا در ابتداي تيتراژ. عجيب است. يعني همة اين‌ها فقط با 17قسمت توي ذهن و زبان ما رفته‌اند؟!